به نام بی نام او

نبیند مدعی جز خویشتن را

که دارد پرده پندار در پیش

گرش چشم خدابینی ببخشند

نبیند هیچ کس عاجزتر از خویش

وقتی که احساس می کنیم شخصی فرزانه و آگاه است تصور عادی بر این است که

باید دروغگو و ریاکار باشد.چطور ممکن است که شخصی فرزانه تر و عالم تر از

ما باشد؟به همین سبب انتقادها شروع می شود.او نمی تواند فرزانه باشدنمی توانیم

باورش کنیم زیرا اگراز فرزانه ای عیب جوئی کنیم در واقع از فرزانگی و نیکو

بودن عیب جوئی کرده ایم و به این نکته می رسیم که فرزانگی در این جهان عملی

نیست.آن وقت احساس راحتی به ما دست می دهد آنگاه آسوده خاطر پی راه های

اهریمنی حود می روویم چون که :«هیچ کس فرزانه نیست همه مثل خود ما هستند

حتی بدتر از ما»برای همین است که این همه تهمت زده می شود این همه انتقاد و

اتهام .چرا چون طاقت نداریم.چون اگر شخصی فرزانه و نیکو باشد و ما نباشیم

خودخواهی ما فرو می پاشد و آن وقت این احساس درما زنده می شود که باید خودم

را پیدا کنم که کاری بس دشوار است.راه ساده تهمت زدن و عیب جوئی کردن است

ساده این است که بگوئی:«نه!نیست!چه می گوئی؟!امکان ندارد!»رد و انکار هر

چیزی ساده است.مردم چیزهای منفی را به سادگی باور می کنندچون نفس با

کوچک کردن دیگران احساس بزرگی میکند اما در مورد موارد نیکو و مثبت باید

آنقدر تلاش کنیم که شاید از ۱۰ نفر ۴-۵ نفر باور کنند که بابا می شود خوب

بود اگر بخواهیم همه درها باز است ما نمی خواهیم ببینیم.

• صفحه نخست
• پست الکترونيک
• آرشيو
• درباره من
• دوستان
• گالري
• داروخانه پروردگار
• بهشت
• راهب و روسپی
• رسیدن به کمال
• روایت یک درویش
• فقر
• ایمان
• فرشته
• کوهنورد
• دعای زن
• مرد بیمار
• معروفترین ضرب المثل های جهان
• جمله های کوتاه ولی با معنی
• Metatherapy